Castagna:*

Í dag týndum við ,,castagna" og klipptum í þær. Hlakka til þess að smakka þær þegar þær verða grillaðar. Þær eru víst ljúffengar.

,, ´...So teach us things worth knowing,
Bring back what we‘ve forgot, just do your best, we‘ll do the rest,
And learn until our brains all rot´

Everybody finished the song at different times. At last, only the Weasley twins were left singing along to a very slow funeral march. Dumbledore conducted their last few lines with his wand, and when they had finished, he was one of those who clapped loudest“.

Harry Potter er svolítið yndisleg lesning. Skil ekki afhverju ég er að lesa þessar bækur í fyrsta skiptið núna á ensku - reyndar vel þýddar á íslensku. Þessa dagana á ég því til að gleyma mér í heimi Hogwarts, School of Witchcraft and Wizardry. Það getur verið ljúft líf að vera lúði :)

Buona notte bella gente :*

Einfaldlega ein af þessum einstöku :)

Ein úr fjallaferðunum okkar ;)

Sólrún Harpa er einfaldlega ein af þessum einstöku. Vinátta okkar er mér ómetanleg. Við erum nágrannar og æskuvinkonur og höfum upplifað ótal margt saman. Stúlkan á afmæli í dag og þetta er í fyrsta skiptið, nánast á ævi minni sem ég sé krílið ekki á afmælisdaginn hennar. Í stað þess verð ég að láta mér nægja að stara á myndir af henni, hlæja af góðum minningum og borða uppáhalds ítalska ísinn hennar;) Njóttu dagsins, hugsaðu til mín annað slagið og vertu gooordjösss á laugardaginn. Maður verður víst bara 18 ára einu sinni ;) ,,Galmðaf go rukielræk .. levnfaj áms rát“ :*

Til hamingju með daginn!

,,Want to be my girlfriend?"

Ég sá bekkinn minn í hillingum. Uppáhalds staðurinn minn þessa stundina er bekkur við Tempio Voltiano, þangað fer ég þegar ég vil slaka á og dást að mannlífinu og umhverfinu. Þar hef ég æðislegt útsýni um Como og get notið þess að lesa inn á milli. Þegar ég hef komið mér vel fyrir þarna, hitt á bekkinn minn lausan þá finnst mér allt vera fullkomið. Hins vegar get ég viðurkennt að óhugnaleg önd með einhvers konar lýti sýndi mér óþarflegan áhuga þar um daginn en gleymum henni – þessi staður er nánast fullkominn.

Það er á þessum stað sem ég hitti breskan ferðamann sem spjallaði við mig um daginn og veginn. Það er á þessum stað sem ég bjargaði amerískri frú úr hjólabát þegar henni datt skyndilega í hug að yfirgefa myndarlegan son sinn og eiginmann sem voru í óða önn að kanna öldugang Como. Það var reyndar með eindæmum áhugavert að fylgjast með þeim. Þarna sat ég á bekknum mínum, sennilega vandræðalega dreymandi, gluggandi í bók. Gat þó ekki varist að fara að fylgjast með þessari stórkostlegu fjölskyldu reyna að nálgast land á rauðum klassískum hjólabát. Sonurinn sá um að stýra á meðan faðirinn hjólaði á fullu. Frúin hins vegar var látin sitja „aftur í“ og greinilega meira heilluð af skrúðgarðinum á landi. Þegar ég leit  aftur upp úr bókinni, enda kennt að reyna að forðast að stara á fólk – var frúin staðin upp, haldandi í hendi sonar síns og horfandi örvæntingafull í kringum sig, á milli amerískra ópa. Augu hennar mættu mínum og áður en ég vissi var „fórnalamb aðstæðna“..neydd til þess að notast við ofurhetju hæfileika mína og bjarga þessari blessuðu konu. Vinstri fóturinn á mér reyndi að styðja sig við fastan smá stein á sleipum hellunum. Hægri hendin rétt fram og gripin traustu taki..óguð ég tók að renna! Ég gat ekki varist að sjá mig fyrir mig staulast heim rennandi blauta! Þetta varð að takast. Hægri fóturinn náði að fikra sig aftur, örlítið til baka og blessuð konan stökk. Hamingja. Að launum fékk ég mikið af lofi að amerískum hætti. Gleði. 

En hvar var ég aftur fyrir hjólabátssöguna? Já í dag hafði ég gert mér ferð í búðina og keypt mér rice crackers, sem ég er að verða háð og sá því fram á unað. Ég gekk því heldur rösklega fram hjá skrúðgangsrónunm, ferðamönnum og gelgjuliði. Það fór þó ekki fram hjá mér að það var verið að fylgjast með mér, frábært. Mér var litið til hliðar og á bekk við vígalegt tré sátu þrír brúnleitir drengir. Nokkuð snotrir. Þei kölluðu til mín en ég svaraði ekki og hélt áfram ég heyrði að þeir reyndu aftur og í þetta skiptið hljóðaði kallið á þá leið ,, Do you speak english?“ Ég svaraði játandi og hélt áfram án þess að líta við. Það getur verið freistandi að tala við myndarlega drengi hér sem kalla á eftir manni en hins vegar eru þeir oftast uppfullir af stælum og lítið varið í samtölin haha! 

Mmm bekkurinn minn var laus! Ég tyllti mér niður og leitaði eftir rennilásnum á töskunni minni þegar ég tek eftir að drengur kemur labbandi. Nokkuð viss um að þetta sé einn af þeim sem kallaði á eftir mér. Áður en ég veit af er hann komin upp að mér og spyr hvort hann megi setjast hjá mér. Hann virðist vera ágætur svo æi, já hví ekki get ekki eignað mér bekk í almenningsgarði? Við spjöllum saman og ég kemst að þeirri niðurstöðu að hann er bara virkilega fínn. Hann talaði allavega smá ensku þó hún væri krúttlega bækluð. Hann er Múslimi ættaður frá Tansaníu. Hann er laus við stæla og umræðuefnið er heimaland hans, trú og hvernig hann kann við sig á Ítalíu. Hann kom til Como til þess að stunda nám og að því loknu hafði hann ákveðið að vinna hér í ár. Hann ætlar sér ekki að búa í Tansaníu en hann telur allt mjög strangt þar og Ítalíu bjóða upp á fleiri tækifæri. Samræður okkar voru því á venjulegu nótunum bara, tveir ókunnugir aðilar að deila mismunandi lífsviðhorfum. Hann var virkilega ánægður með að ég skyldi ekki vera með neina fordóma gagnvart honum þar sem hann sagði að flestir hér væru það. Við gegnum um og ég kvaddi hann þegar ég taldi að nú væri komið nóg af spjalli í bili og við skiptumst á  númerum. Hvernig hefði ég getað neitað þessum brúnu augum um númerið mitt? Hví ekki, við þekktum hvorugt það marga hér og hann hafði verið hjálpsamur að kenna mér ítölsku á meðan við spjölluðum, gæti verið fínt að geta rekist á fleiri sem maður kannaðist við. Hann sagði mér að hann myndi senda mér sms í kvöld og ég ætti að láta hann vita ef ég hefði tíma til þess að hitta hann á morgun. Væri gaman að rekast á mig. Ég sagði að ég myndi gera það en skyldi svo sem ekki afhverju hann ætti að senda mér sms í kvöld. En Ciao. 

Svo kom sms-ið: ,,Hai dora me ok you? I am vey happy because I know you but if you want to be my girlfriend im very happy if you dont like ok no problem. Ciao“

Áhugavert.. drengurinn fékk þó pena neitun til baka. Hafði frænku mína, Þóru Valnýju í huga en hún hafði ráðlagt mér að svara drengjunum hér:,, No, thank you. You're not my cup of tea". Eins og sönn dama.

Til að bæta upp fyrir myndaskortinn þá geta tískuunendur skoðað þetta. Er að eeelska myndirnar sem Tommy Ton tók á fashion week í París.Vinkona mín benti mér á þetta og ég gleymdi mér við að dást og spá. Njótið!

..þessir snákar, þessar grænu línur!

Kæru Ecco sandalar!

Hvernig í veröldinni stendur á því að þið samþykktuð þessa grænu hlykkjóttu línu undir sólanum? Það er ekki eins og af henni stafi eitthvert gagn eða hún nýtist ykkur sem fegrunarblettur. Kommon, fólk gengur á henni for christ sakes, dags daglega sér enginn hana. Enda get ég heiðarlega játað að það var ekki fyrr en í dag sem ég í sakleysi mínu tók eftir henni, búin að eiga ykkur í hvað, 4 ár? Ég var á gríðarlegri siglingu um Brunate (enda megi þið eiga það að þið eruð notalegir til göngu og ágætir til létts skokks) þegar ég tek eftir að fætur mínir tilla sér niður.. hættulega nálægt hundaskít. Hver vill upplifa að stíga í afurð sem slíka? Ekki ég. Svo það vottaði fyrir örvæntingu þegar ég lít undir sólann. Hamingjan yfir því að þar beið mín ekki grænbrún klístruð klessa stóð ekki lengi. Við mér blasti þetta líka skelfilega græna ferlíki - ,, steig ég á snák?“ Ég sem var byrjuð að reyna að hugsa örlítið um mataræðið (eftir mánaðar sælkerasukk, enda ástfangin af ítölskum mat) og farin að geta sleppt myndavélahlunknum, annað slagið þegar ákveðið var að stíga út úr húsi. Já, ég var byrjuð að fara út til þess eins að skokka. Hafði ég samt í alvöru hlunkast á snák? Klesst hann undir sólann, drepið hann, án þess að taka einu sinni eftir því? Eða var hann ennþá lifandi? Jeminn..

Ég var sekúndubroti frá því að reka upp vein, sem hefði mögulega getað haft alvarlegar afleiðingar í för með sér. Vein sem þarna var í þann veginn að eiga sér stað  hefði getað skaðað raddbönd mín eða valdið óþarflega örum hjartslætti hjá aldraða manninum sem var að hafa sig fram úr því að  staulast fram hjá mér ásamt göngugrindinni sinni. Það var þá sem mér datt í hug að notast við rökhugsunina sem foreldrar mínir reyndu annað slagið að fá mig til að tileinka mér. Þetta var græn lína, lína sem ég vil enn meina að í fljótu bragði líkist snáki óhugnalega mikið (ég ætla þó ekki að láta mynd fylgja). 

Reiðin yfir þessari hönnun er að renna af mér þó ég sé svolítið vonsvikin yfir því að þið elskulegu sandalar hefðuð ekki barist fyrir því að þessi lína hefði t.d. verið höfð svört. Það hefði ekki skaðað útlit ykkar því ég vona svo sannarlega að mamma hafi ekki keypt ykkur í denn vegna þess að þið voruð funky og kúl. Ég er farin að anda aftur eðlilega svo þar sem þið hafið reynst mér vel þá þurfi þið ekkert að skammast ykkar endalaust. Vildi bara láta ykkur samt vita af þessu, fannst það réttlátt af mér og í leiðinni deila þessu með öðrum Ecco-sandala-eigendum og þar með reyna að fyrirbyggja að aðrir gangi í gegnum sömu skelfilegu vangaveltur. Hörmulegt. Mér til stuðnings þá sá ég svartan og grænan snák í gær, já hér á götum Brunate svo ég er ekki orðin kolgeðveik. Maður þarf að vera var um sig, seisei já. 

Þessum atburði hef ég ákveðið að gleyma og líta á björtu hliðina. Ég steig ekki í hundaskít.

Annars ætla ég að nota tækifærið og óska langafa mínum Helga til hamingju með daginn:* Hann er 88 ára gamall í dag og yndislegur í alla staði. Ótrúlegur maður :)

Myndarlegi afi minn !

 

Litla tröllið ég sátt hjá afa fyrir nokkrum árum ;)

 

Little love

 

Búðir, skór, skáldsögur, ítölskubækur, góður matur, of mikið af góðum mat,  göngutúrar, ljósmyndir, evrur, brjálaðir hundar, fallegar götur, æðislegt útsýni, áhugavert heimboð, nýjir vinir, ítalskir barir, bjórsmökkun, skokk, bakstur, marmelaði gerð, markaðir, enska, ítölsk tónlist, skype samtöl heim og já barnapössun... Þessi orð eiga það öll sameiginlegt að einkenna liðna viku hjá mér. Liðin vika var æðisleg. Sennilega stendur upp úr heimboðið sem ég fékk frá nágrönnum hér á svæðinu. Krúttlegur ítalskur faðir bankaði upp á til þess að bjóða mér í heimsókn til þess að hitta son sinn. Ég hafði því ekkert annað í stöðunni en að kíkja yfir á fólk sem ég hafði aldrei séð áður. Það var virkilega yndælt. Foreldrarnir héldu uppi samræðum í tvær klukkustundir en drengurinn var feimnari, undarlegt? Á örugglega eftir að kíkja aftur á þessi krútt. 

Búðir, markaðir og lagersölur voru þræddar í vikunni. Held að það sé formlega að verða staðfest að gömlu mín verði að kíkka á mig til þess allvega að ferja eitthvað af skópörunum mínum heim. Óþarfi að fá mikla yfirvigt ;) Í liðinni viku keypti ég þrjú skópör en ég get glatt ykkur með því að þau kostuðu mig samtals um 40 evrur - tæpar 6000 kr ! Unaður :)

Á laugardaginn rannsakaði ég ítalskt næturlíf og fór með Giuliu og vinum hennar út á lífið. Við kíktum fyrst á Happy Hour og höfðum gaman. Svo könnuðum við helstu staðina í Como og enduðum á ekta ítölskum bjórbar, aðeins ofar í hæðinni. Barinn var bara kósý og vottaði fyrir írskum áhrifum. Ítalskur bjór smakkast hins vegar ekki eins og bjór, að mínu mati en fínn samt. Æðislegur vinahópur sem ég á örugglega eftir að hitta aftur. 

Í gær hafði ég það bara náðugt. Bakaði þessar líka úrvals möffins með Elia og Önnu. Eplakakan hennar ömmu mætti í framhaldinu á eldhúsborðið og nutu allir góðs af. Við Elia skelltum okkur svo út að hreyfa okkur. Tíu ára snáðinn stakk mig oft af þar sem hann var á hjóli og ég á fullu að reyna að halda í við hann á skokkinu. Á tímabili leið mér eins og hann væri að viðra hundinn sinn, en ég væri hundurinn. Þetta var hins vegar mjög hressandi og verður gert aftur. Ég get því ekki sagt annað en að hér fari vel um mig. Vikurnar líða sífellt hraðar og ég trúi ekki að ég sé búin að vera á Ítalíu í meira en fimm vikur. Áður en ég veit af verða komin jól með tilheyrandi yndisleika ;) :*